Wim van Rooy Waarover men niet spreekt

Wim van Rooy trekt ten aanval in een vlammende ‘J’accuse’. De heilige huisjes van Vlaanderen en Europa anno 2015 moeten eraan geloven. Met de nodige knipogen naar eigen belevenissen van vroeger en nu, hakt hij in Waarover men niet spreekt (Uitgeverij De Blauwe Tijger) in op de evolutie van de Europese Unie, de mislukte multiculturele samenleving, de impact van de soldatengodsdienst die de islam volgens hem is en de intellectuele erfenis van mei ’68, waar hij zelf een product van is.

Net zoals de politieke elite collaboreren de mainstream media en de intellectuele klasse met instellingen en ideeën die nefast zijn voor een gezonde samenleving. De klerken zijn ons massaal aan het verraden. Er wordt volop gecapituleerd voor de vijanden van de democratische rechtsstaat en de vrije samenleving. In zijn nieuwe boek veegt Wim van Rooy de vloer aan met menig politicus, academicus en journalist.

Waarover men niet spreekt is een polemisch-biografisch getint vervolg op de bestseller De malaise van de multiculturaliteit, het boek waarvoor hij wel eens ‘de Vlaamse Paul Scheffer’ werd genoemd en waarvoor hij werd geprezen door Etienne Vermeersch, Dirk Verhofstadt, Benno Barnard en Paul Cliteur.

Wim van Rooy (1947) is publicist en essayist. Hij is licentiaat Letteren en Wijsbegeerte en licentiaat Zweedse Taal- en Letterkunde (RU Gent). Hij was dertig jaar werkzaam in het onderwijs en was tevens journalist, onder andere bij het toenmalige Radio 3, waarvoor hij literair-filosofische programma’s maakte.